Alrauna (mandragora): lecznicza bylina śródziemnomorska o rozgałęzionym korzeniu, przypominającym ludzką postać, któremu od starożytności przypisywano własności magiczne i który był tematem wielu legend i tradycji związanych z pochodzeniem rośliny, jej właściwościami narkotycznymi, nasennymi, magicznymi i zwiększającymi popęd płciowy, a zwłaszcza powodującymi zajście w ciążę. Istnieje tradycja, że mandragora rośnie tylko pod szubienicą, rodząc się z soków nasiennych wisielców, że działa jako lubczyk, jak czapka niewidka, że ujawnia ukryte skarby. Chociaż w Korei uprawiano ją na handel, to w średniowiecznej Europie zrywano ją potajemnie, w warunkach znacznego ryzyka: nie wolno było rośliny dotknąć ani własnoręcznie wyrwać z ziemi. Starożytni Grecy używali tej rośliny jako środka znieczulającego przy operacjach, a w jej własności jako afrodyzjaku wierzyli tak mocno, że nawet Afrodycie dawano czasem przydomek Mandragoris. Spożywana alrauna stanowiła rodzaj pigułki koncepcyjnej, w tym charakterze występuje m. in w Biblii (Księga Rodzaju, 30, 14-17), bowiem u Hebrajczyków - jak i u Egipcjan - uchodziła za magicznie skuteczny symbol miłości i płodności. W wierzeniach ludowych przypisywano mandragorze również zdolność przynoszenia szczęścia.